Najwyższy szczyt w Bieszczadach Tarnica - szlaki, dojazd i parking i najłatwiejsza trasa

Tarnica - najwyższy szczyt w Bieszczadach

Tarnica to najwyższy szczyt polskich Bieszczadów oraz całego województwa podkarpackiego, wznoszący się na wysokość 1346 m n.p.m. Pod względem regionalizacji fizycznogeograficznej leży w Beskidach Lesistych, które są częścią Zewnętrznych Karpat Wschodnich. Góra charakteryzuje się wyrazistą, ostro zarysowaną sylwetką z dwoma wyraźnymi wierzchołkami rozdzielonymi płytką przełęczą, przy czym wyższy (wschodni) wieńczy monumentalny, żelazny krzyż.

Sama nazwa szczytu ma korzenie rumuńskie (wołoskie) i pochodzi od słowa tarniţa, które w języku pasterzy oznaczało „siodło” lub „przełęcz”. Nazwa ta idealnie odzwierciedla ukształtowanie terenu, nawiązując bezpośrednio do głębokiego siodła przełęczy oddzielającej Tarnicę od sąsiedniego Szerokiego Wierchu. Szczyt należy do Korony Gór Polski, a jego zbocza pokrywają charakterystyczne bieszczadzkie połoniny (łąki wysokogórskie) oraz rumowiska skalne zwane gorganem, z których roztacza się jedna z najbardziej rozległych panoram w polskich górach, obejmująca m.in. bieszczadzkie pasma graniczne oraz ukraińskie Gorgany i Czarnohorę.

Jak dojechać i gdzie zaparkowac pod Tarnicą?

Jak dojechać pod Tarnicę? Kluczową arterią komunikacyjną jest kultowa Wielka Pętla Bieszczadzka (droga wojewódzka nr 897). Jadąc od strony Leska lub Cisnej, należy kierować się nią aż do Ustrzyk Górnych. W samym centrum tej osady, tuż za mostem, należy zjechać z drogi głównej i skręcić w lokalną, ślepą szosę asfaltową, która po około 5 kilometrach doprowadzi Cię prosto do Wołosatego. To wyjątkowe miejsce – najbardziej wysunięta na południe zamieszkana wieś w Polsce, otoczona ze wszystkich stron surową naturą parku narodowego.

Główny, oficjalny i w pełni monitorowany parking Bieszczadzkiego Parku Narodowego zlokalizowany jest na samym końcu wsi (współrzędne GPS: 49°03'44.0"N, 22°41'10.3"E). Mieści on kilkadziesiąt pojazdów, a opłata za postój auta osobowego pobierana jest z góry przy wjeździe u pracownika parku lub w automacie. Otrzymany paragon fiskalny (identyfikator) należy bezwzględnie umieścić za przednią szybą samochodu, ponieważ Straż Parku regularnie kontroluje pojazdy. W szczycie sezonu (lipiec–sierpień) oraz podczas słonecznych weekendów wolne miejsca kończą się już około godziny 7:30–8:00 rano. Jeśli zabraknie miejsc, alternatywą są mniejsze, prywatne parkingi na okolicznych posesjach, jednak również szybko się zapełniają.

Jeżeli wolisz uniknąć porannego stresu z parkowaniem, doskonałym rozwiązaniem jest pozostawienie samochodu na jednym z dużych parkingów w Ustrzykach Górnych. Stamtąd, od wczesnych godzin porannych aż do późnego popołudnia, regularnie kursują prywatne busy. Ich rozkład jest elastyczny i dostosowany do ruchu turystycznego – kierowcy ruszają w trasę, gdy tylko zbiorą komplet pasażerów. Kurs kosztuje zaledwie kilka złotych, a bus wysadza turystów tuż przed punktem kasowym i wejściem na niebieski szlak w Wołosatem. To także genialna opcja, jeśli planujesz dłuższą wycieczkę (np. wejście z Wołosatego na Tarnicę i zejście czerwonym szlakiem przez Szeroki Wierch bezpośrednio do Ustrzyk Górnych) – dzięki temu Twój samochód będzie już na Ciebie czekał na meté wędrówki.

Najłatwietsza trasa Wołosate – Tarnica Szlak Niebieski i Żółty

Wędrówka rozpoczyna się tuż obok oficjalnego parkingu w Wołosatem. Pierwsze kroki kierujesz asfaltową alejką w głąb dawnej wsi. Po przejściu kilkunastu metrów po prawej stronie miniesz zabytkowy, stary cmentarz bojkowski oraz zrekonstruowaną studnię z tradycyjnym żurawiem. Przed Akcją „Wisła” stała w tym miejscu okazała cerkiew pw. św. Dymitra. Zatrzymanie się tu choćby na chwilę pozwala poczuć dawną atmosferę Bieszczadów, zanim wieś przestała istnieć. Polecamy noclegi w Wołosatem dotępne na Otonoclegi.pl.

• Kasa biletowa wejście do Parku - kawałek dalej, po przejściu przez stylizowaną, drewnianą bramę, dotrzesz do punktu informacyjno-kasowego Bieszczadzkiego Parku Narodowego (BdPN). Zakupisz tam bilet wstępu na szlaki (bilet normalny kosztuje 11 zł, ulgowy 5,50 zł). Warto wiedzieć, że część zysków ze sprzedaży wspiera ratowników GOPR. Jeżeli punkt kasowy jest zamknięty wczesnym rankiem lub w zimie, bilet można bez problemu nabyć smartfonem za pomocą E-bilety BdPN lub skanując kod QR na tablicy. Przed wyruszeniem pamiętaj o pobraniu biletu w formacie PDF na telefon, ponieważ zasięg sieci komórkowych na szlaku bywa zerowy.
• Płaski odcinek rozgrzewka przez dawne boiskowe łąki - przez pierwsze około 30 minut trasa przypomina rekreacyjny spacer. Szeroka, utwardzona szutrem droga prowadzi łagodnie przez rozległe, otwarte łąki i dawne pastwiska. To idealny moment na złapanie górskiego rytmu i rozgrzanie mięśni. Przy dobrej pogodzie z tej perspektywy doskonale widać już potężną, charakterystyczną sylwetkę Tarnicy oraz majaczący w oddali krzyż na jej wierzchołku. Na końcu tej polany, tuż przed ścianą lasu, znajduje się zadaszona wiata turystyczna oraz ławki – to ostatni moment na przeorganizowanie plecaka przed nadejściem podejścia.
• Odcinek leśny, wspinaczka po „bieszczadzkich schodach” - po wejściu w regiel dolny charakter szlaku diametralnie się zmienia, a ścieżka zaczyna piąć się mocno w górę. Przechodzisz przez piękny, gęsty las bukowo-jodłowy, który w upalne dni daje upragniony cień. Trasa jest tutaj dość stroma, a w wielu miejscach zainstalowano słynne drewniane stopnie, progi oraz platformy. Choć pełnią one ważną funkcję ochrony gleby przed erozją, turyści często narzekają na ich konstrukcję dopasowaną do „półtora kroku”, przez co trudniej utrzymać stały rytm marszu. Podejście przez las wymaga kondycji, lecz ścieżka jest bezpieczna i technicznie bardzo łatwa.
• Przełęcz pod Tarnicą, bieszczadzkie połoniny - kiedy korony drzew zaczną rzednąć, nagle wychodzisz na otwartą przestrzeń wysokogórskich łąk, czyli połoniny. Po kilku chwilach docierasz na Przełęcz pod Tarnicą (zwaną też Przełęczą Krygowskiego, 1285 m n.p.m.). To potężny węzeł szlaków – krzyżują się tu drogi z Ustrzyk Górnych, Mucznego i Halicza. Na przełęczy przygotowano drewniane platformy widokowe oraz ławy wypoczynkowe. Warto tu chwilę odsapnąć, napić się ciepłej herbaty i nacieszyć oczy pierwszymi szerokimi panoramami.
• Atak szczytowy (Finał z panoramą 360°): Z przełęczy na sam wierzchołek nie prowadzi już szlak niebieski, lecz krótki, żółty szlak łącznikowy. Ostatnie podejście liczy około 400 metrów długości i prowadzi po szerokich schodach zabezpieczonych barierkami. Pokonanie go zajmuje około 10–15 minut spokojnego marszu. Na samym szczycie Tarnicy (1346 m n.p.m.) wita podróżnych monumentalny, stalowy krzyż o wysokości 8,5 metra z 2000 roku, wzniesiony na pamiątkę bieszczadzkich wędrówek Karola Wojtyły. Przestrzeń szczytowa oferuje zapierający dech w piersiach widok na m.in. Szeroki Wierch, Halicz, Bukowe Berdo oraz pasma leżące po stronie ukraińskiej. Góra jest całkowicie odsłonięta, więc nawet latem potrafi tu wiać lodowaty wiatr – przed dłuższą kontemplacją panoramy warto założyć bluzę lub kurtkę.

Ważne wskazówki przed wyjściem

Pamiętajmy, że na terenie Bieszczadzkiego Parku Narodowego obowiązuje bezwzględny zakaz wprowadzania psów na szlaki (w tym również na Tarnicę). Ponadto na szczycie oraz na trasie z Wołosatego nie ma żadnego schroniska górskiego ani punktu gastronomicznego. Należy zabrać ze sobą odpowiedni zapas wody i własne jedzenie.